This is (not) a safespace!

Hubert x Proces Verbaal

Deze is voor de dataïsten, de online nomaden, de scroll‑fluisteraars, de cloud‑zoekers, de dystopische doemdenkers, de algoritmische zelfhulpgidsen, de wifi‑wandelaars en de eeuwige ‘GPT, wat moet ik met mijn leven?’‑vragers.

In deze bioptische zone stap je een ruimte binnen waar privé geen privé blijft en het publieke zich toont in zijn meest alledaagse gedaante. Hier worden gewone handelingen opgetild tot poëzie: uitvergroot, uit verhouding getrokken, verschoven van schaal en betekenis.

Je bent tegelijk observator en geobserveerde. Jouw ademhaling, jouw micro‑twijfels, jouw blik die nét te lang blijft hangen - alles wordt gelezen alsof het deel uitmaakt van een groter systeem dat onder je huid meebeweegt.

Gedrag ontstaat hier niet alleen onder autoriteit, maar onder de zachte, bijna onhoorbare druk van sociale resonantie: de fluisterende bevestiging, de subtiele afwijzing, de collectieve golfslag van verwachtingen.

We vissen naar woorden in de ruimte; elke uitdrukking wordt een signaal, elke stilte een teken. Het werk raakt aan een vorm van gedeelde controle die ontstaat wanneer iedereen naar elkaar meedeint op een diepte die je niet ziet, maar wel voelt.

Het tast de grenzen van persoonlijke ruimte af: een aanraking die niet gebeurt maar wel aanwezig is, een blik die niet kruist maar toch blijft hangen in de atmosfeer.

Dit is een deur naar een tijdelijke zone waarin Ik en Wij elkaar beïnvloeden, waarin de grens tussen privé en publiek oplost, en waarin de onderstromen van sociale structuren zichtbaar worden, of voelbaar, of hoorbaar, of meetbaar…

Hoe die ervaring precies vorm krijgt, blijft open.

De ruimte kan nog kantelen, verschuiven, reageren, transformeren.

Jullie bepalen hoe de observatie zichtbaar wordt, hoe de poëzie ontstaat, hoe het systeem ademt.

Installatie door
Proces Verbaal en Kopzorgen_026