Chant van Lieshout: Poort der Verwondering / Dash,Squash,Splash

Poort der Verwondering

Tijdens een avond fietstocht door Mariëndaal, een landgoed in Oosterbeek, stuit ik op een oud koepelgebouwtje dat verborgen ligt tussen de bomen. De zon staat laag en creëert een prachtig tafereel van lichtstralen en lang reikende schaduwen. Daar, in een verlicht stuk, tussen de bomen, vind ik de mooiste tak die ik ooit heb gezien. Ik steek hem in mijn bidonhouder en besluit dat ik er een mal van zal maken. Mijn fietstocht volgt langs bomen, langs velden, tot ik plots bij een zonnebloemveld aan kom. De zon in mijn rug, het veld met alle bloemen gericht naar de zon, de bloemen, die mij dus precies aan lijken te kijken. Ik laat een grote zucht, waarna ik diep in adem. De geur van blad, van mos, van zacht warm zonlicht kruipt mijn neus binnen. Wat zou ik graag een dagje een zonnebloem zijn.
Een paar jaar later lees ik ‘het perenlied’ van Joost Oomen waarin iets staat over bietjes die rinkelen en een stoeptegel die dat minder doet, rinkelen in deze zin als een soort geluksenergie uitstralen. Dan moet een zonnebloem wel heel hard rinkelen denk ik dan, wat het uitgangspunt vormde voor de Zinderende Zonnebloemen expositie. De Poort der Verwondering was binnen deze installatie, bestaande uit meerdere sculpturen, een ode aan de zonnebloem.

Dash, Squash, Splash

In een wereld waarin waterkwaliteit blijft verslechteren en allerlei (water)insecten uitsterven probeert Chant van Lieshout met diens werk deze ondergewaardeerde wezens op een sokkel te zetten. Een van de meest ondergewaardeerde en ongeliefde insecten: 'de mug' heeft daarom een speciaal plekje in diens hart en werk. In het 4 meter hoge werk 'Dash, Squash, Splash' zie je een grote hand met in het midden een plasje bloed waarin een mug verscholen zit, de mug is plat gedrukt tegen het raam van het Kunsttorentje in Almelo, waar het werk oorspronkelijk voor gemaakt was. Het werk is niet volledig tragisch want de mug lacht de toeschouwer vriendelijk toe.

ᘔOᑎᑎEᗷᒪOEᗰ, ᗰᑌG, KᑎOOᑭ, ᗰEEᖇKOET, ᗰOᑎOᗷᒪOᑕ ᔕTOEᒪ. Het zijn vaak de kleine, alledaagse, onbegrepen of onbegrijpelijke dingen die Chant van Lieshout (1994, Geldrop, NL) het meest inspireren. Dat juist insecten, veel voorkomend maar zelden geliefd, een centrale rol spelen in het werk van deze kunstenaar, is dan ook geen verrassing. Het inzoomen op de kleine werelden waarin zij leven, biedt tevens een ontsnapping aan de dagelijkse - soms nogal overweldigende - realiteit. Ook andere kleine werelden waar de kunstenaar graag deel van uitmaak, zoals de queer-gemeenschap of fetish-wereld komen aan bod in het werk en groeien met een persoonlijke reis in (gender)expressie en seksualiteit mee. De sculpturen en installaties - vaak uitgewerkt in keramiek, epoxyhars, textiel en verzamelde voorwerpen - zijn gebaseerd op persoonlijke en locatie-specifieke verhalen en gelaagd met poëtische humor, nodigen uit tot verwondering. De felle kleuren en speelgoedelementen van het vaak figuratieve werk transporteren de toeschouwer naar een andere, bijna magische realiteit, waarin kinderlijke naïviteit, plezier en absurditeit samenkomen. Spelend met ongemak legt het werk kwetsbaarheden bloot en geeft het een stem aan ongehoorde of ongewenste wezens. De outcast wordt op een sokkel geplaatst in een fantasiewereld, waarin diversiteit wordt gevierd.